پرنده ها تو آسمون

پر میزنن پر میزنن

به کوه و دشت و جنگلا

سر میزنن سر میزنن

پرنده‌ها از آسمون

دنیا رو کوچیک میبینن

دل به زمین نمیدن و

تا قله‌ها پر می‌گیرن

پرنده‌ها میخوان که ما

یاد بگیریم رها باشیم

پر بکشیم تا آسمون

اسیر دنیا نباشیم

ما آدما پیش خدا

از همه دنیا بهتریم

ما حتی از فرشته‌ها

پیش خدا عزیزتریم

ما اومدیم روی زمین

رنگ خدا رو بگیریم

با بال ایمان و عمل

تا قله‌ها پر بگیریم

ما اومدیم اینجا فقط

خدا رو بندگی کنیم

آدم بهتری بشیم

اینجوری زندگی کنیم

مشغول بازی نباشیم

که عمرمون هدر میره

ما آدما پرنده‌ایم

مبادا یادمون بره

شاعر : الهام عارف‌پور