درس چهارم : تاریخچه آفرینش انسان « دنیای خاکی »

بچه ها یادتونه توی درس دنیای ارواح گفتیم که روحای ما مبتلا به بیماری هایی مثل حسادت و کینه و این چیزا شدن؟ خب ما هممون میدونیم که بیماری باید درمان بشه. ولی وقتی مهلت زندگی ما توی دنیای ارواح تموم شده، دیگه کجا و چه جوری می تونیم خودمونو درمان کنیم؟

اینه که خدا یه دنیایی به اسم دنیای خاکی، که همین دنیاییه که الآن داریم توش زندگی می کنیم رو آفرید و وسایل درمان ما رو توی این دنیا قرار داد تا ما بتونیم از روزی که به سن تکلیف میرسیم تا روزی که میمیریم، تلاش کنیم خودمونو خوب کنیم و شبیه خدا بشیم.

بچه ها این دنیا آخرین دنیاییه که ما وقت داریم توش با خواست و اختیار خودمون شبیه خدا بشیم. دیگه خدا توی هیچ دنیای دیگه ای بعد از این دنیا به ما چنین فرصتی نمیده. به خاطر همینم ما نباید توی این دنیا همش وقتمونو با بخور و بخواب و کارای بی فایده و گوشی بازی و نگاه کردن به برنامه‌های بی فایده‌ی تلویزیون و این چیزا هدر بدیم. باید تلاش کنیم تا از گوشی و تلویزیون و هر چیزی که اطرافمون هست، برای شبیه خدا شدن استفاده کنیم. مثلا می‌تونیم توی گوشی کتاب بخونیم. کلیپای آموزشی ببینیم. کارای اینترنتی راه بندازیم و پول حلال در بیاریم. توی تلویزیون، فیلمایی ببینیم که ما رو تبدیل به یه آدم بهتری میکنه. به اخلاقای خوبمون اضافه می‌کنه. به آگاهی و دانش ما اضافه می‌کنه. ما خیلی وقتمون توی این دنیا کمه. اگه از عمرمون درست استفاده نکنیم و بمیریم، بعدا پشیمون میشیم و همش حسرت می‌خوریم که ای کاش دوباره برگردیم به دنیا و برای شبیه خدا شدن تلاش کنیم. بچه‌ها خدا توی قرآن میگه که بزرگترین آرزوی مرده‌ها اینه که دوباره برگردن به دنیا ولی هیچ وقت خدا این آرزوشونو برآورده نمی‌کنه.(27 - انعام)

خدا میگه من مثلا هفتاد سال بهت عمر دادم، سی سال بهت عمر دادم. می‌خواستی استفاده کنی. نکردی. دیگه وقتت تموم شده.

پس چی شد؟ دنیای خاکی آخرین فرصتیه که به ما داده شده تا با اختیار و خواست خودمون تصمیم بگیریم که میخوایم شبیه خدا بشیم یا نه.

اما خب بچه ها یه سوال:

ما برای اینکه شبیه خدا بشیم، خب اول باید بیماری‌های روحمونو درمان کنیم دیگه. ولی توی درس دنیای دل مامان، فهمیدیم که خدا حافظه‌ی ما رو پاک کرده تا یادمون نیاد که چه ویژگی‌های خوب و بدی داشتیم.

صفحات: 1· 2· 3· 4

درس سوم : تاریخچه آفرینش انسان « دنیای دل مامان »

بچه ها وقتی زندگی ما توی دنیای ارواح و دنیای ذر تموم شد، خدا دنیای خاکی رو ساخت و بعدشم براش زمان قرار داد و قرار شد که هر کدوم از ماها، توی زمان های مختلفی وارد دنیای دل مامانمون بشیم. یکی امروز، یکی صد سال دیگه. یکی هزار سال دیگه، یکی مثلا دو میلیون سال دیگه. خلاصه که هر کدوممون توی یه زمان مشخصی وارد دنیای دل مامانمون بشیم و به مدت 9 ماه، اونجا زندگی کنیم و رشد کنیم و آماده بشیم واسه زندگی توی دنیای خاکی.

بچه ها ! دنیای دل مامان، یه دنیای تاریک و بدون نوره که اونجا خدا شروع میکنه به دادن یه عالمه نعمت بزرگ به ما. نعمت دست، نعمت پا، نعمت چشم، نعمت گوش، نعمت دهان، و یه عالمه نعمت دیگه. اما در مقابلش، خدا یه چیزی رو هم ازمون میگیره. اون چیه؟ حافظمونه. بچه ها خدا توی دنیای دل مامان، حافظه ی ما رو کاملا پاک می کنه تا هیچی از گذشته هامون یادمون نیاد. یعنی یادمون نیاد که وقتی توی دنیای ارواح و دنیای ذر بودیم، روح خوبی بودیم یا روح بدی بودیم. یادمون نیاد که اونجا چه جوری زندگی می کردیم. زندگی خوبی داشتیم یا زندگی بدی داشتیم. همه رو خدا پاک می کنه.

چرا این کارو می کنه؟ چرا خدایی که این همه نعمت خوب رو داره بهمون میده، این نعمت خیلی مهم رو که حافظمون هست، ازمون می‌گیره؟ خب مگه چی میشه ما همه چیو یادمون باشه؟ « گفتگو کن»

بچه ها خدا برای این کارش دو تا دلیل داره:

دلیل اولش اینه که اون روحایی که روحای سالمی بودن، وقتی مهلت زندگیشون توی دنیای دل مامان تموم شد و وارد دنیای خاکی شدن، به خودشون مغرور نشن و فکر نکنن که دیگه لازم نیست واسه بهتر شدن تلاش کنن. نیان بگن همین قدری که خوب بودیم بسه. بلکه بگن از کجا معلوم ما توی دنیای ارواح هم روحای خوبی بودیم؟ پس بذار حداقل اینجا تلاش کنیم خوب بشیم تا اگه قبلا روحای بدی بودیم، لااقل اینجا کارامونو جبران کنیم.

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6

درس دوم: تاریخچه آفرینش انسان « دنیای ذر »

بچه ها توی درس قبلی که دنیای ارواح بود، من آخرش ازتون پرسیدم که سوالی دارین؟ شمام چند تا سوال پرسیدین ولی اون سوالی که باید می پرسیدین رو نپرسیدین.

اون سوالم اینه که یادتونه گفتم روح های ما مبتلا به بیماری حسادت و دروغگویی و غرور و کینه و این چیزا شدن؟ خب شما باید اینو می پرسیدین که خب اون ویروس ها و میکروب ها، اون بیماری ها، از کجا اومدن؟ چطوری اومدن؟ ما چرا بهشون مبتلا شدیم؟ درسته؟

مثلا من استعداد نقاشی دارم. چی باعث میشه یهو حسودی کنم؟ چی باعث میشه یهو دست به اذیت و آزار بزنم؟ خب قطعا من با یه نقاشی آشنا شدم که خیلی حرفه ای و محبوب و معروفه دیگه. موقعیتش از من بالاتره. همینم باعث میشه من توی دلم بهش حسودی کنم چون منم استعداد نقاشی دارم اما دلم میخواد منم یه نقاش معروف و محبوب و حرفه ای باشم ولی هنوز نیستم.

درسته؟ خب حالا توی دنیای ارواح هم همین بود. اون روح ها که همشون استعداد شبیه خدا شدن داشتن ولی هنوز شبیه خدا نشده بودن و رشد نکرده بودن، با یه روح هایی آشنا شده بودن که شبیه خدا بودن. واسه همینم چون دیده بودن اینا چون استعدادشون شکوفا شده و شبیه خدا هستن، ازشون بالاترن و محبوب و معروفن، بهشون حسودی می کردن. حالا بگین ببینم به نظر شما اونا روحای کیا بودن که شبیه خدا بودن و معروف و محبوب بودن؟ گفتگو کن

بچه ها ! اونا، روح هایی بودن که خدا چون میدونست خیلی اراده های قوی ای دارن، استعدادشون رو شکوفا کرده بود و اونا رو از همه زودتر شبیه خودش کرده بود و بعدشم انتخابشون کرده بود تا یه مسئولیت خیلی سنگین و مهم به اسم ولایت و رهبری رو بهشون بده. همین مسئولیت هم باعث شده بود که بعضی از روح ها، نتونن اینو تحمل کنن و به اونا حسودی کنن و به هر شکلی که می تونن اذیتشون کنن.

بچه ها یه چیزی توی پرانتز بگم؟

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5

درس اول: تاریخچه آفرینش انسان « عالم ارواح »

بچه ها! شما روزایی رو که تازه به دنیا اومده بودین، روزایی رو که یک ماهه بودین، 4 ماهه بودین، 1 ساله بودین، یادتونه؟ « پاسخ بگیر »

نه؟ ولی یه وقتایی یه خاطره‌هایی از اون موقعا میاین تعریف می‌کنین. چطوری این کارو می‌کنین؟ خب شما که یادتون نیست. مثلا میگین من وقتی یک سالم بود به بستنی می‌گفتم ببنی. یا مثلا اولین باری که اومدم راه برم، با کله افتادم توی کاسه‌ی ماست. اینا رو که شما یادتون نیست. از کجا میدونین پس؟ « پاسخ بگیر »

پس در واقع این بزرگتراتونن که میان برای شما تعریف می‌کنن. بچه‌ها شما اینارو یادتون نیست ولی اینا گذشته‌ی شمان که بزرگتراتون یادشونه و میان برای شما تعریف می‌کنن.

حالا ما یه گذشته‌ی دیگه هم داریم که حتی بزرگترامونم یادشون نیست ولی ما یه چیزایی از اون گذشته‌ها میدونیم و واسه هم تعریف می‌کنیم. چطوری میدونیم؟ چون برعکس ما که یادمون رفته، پیامبرا و امام‌های ما همه رو یادشونه و اومدن اونا رو برای ما تعریف کردن. درس امروزمونم در مورد یکی از همین گذشته‌های ماست. مربوط به روزایی که ما تازه به وجود اومده بودیم.

صفحات: 1· 2· 3· 4