آزاده و در حلقه‌ی بیدار دلان بود

پیوسته دلش محرم اسرار نهان بود

در راه ولایت، عَلَم صبر به دوشش

در عرصه‌ی تدبیر، سپهدار زمان بود

در قامت یک شیعه چو خورشید درخشید

فرزانه‌ترین رهبر و مولای جهان بود

بر عهد خدا تا نفس آخر خود ماند

حق گفت و از این رو هدف تیر زبان بود

چون نور یقین قبله‌ی اندیشه‌ی او بود

آماجِ هجومِ همه‌ی اهل گمان بود

مظلوم و سرافراز میان همگان زیست

اندیشه‌ور و راهبرِ حق طلبان بود

در معرکه‌ی عشق، سبکبال سفر کرد

او یک تنه سرمشق شهادت طلبان بود

در سینه‌ی تاریخ نوشتند حکیمان

سیدعلی خامنه‌ای فخر جهان بود

شاعر : الهام عارف پور

در به در عشق را، هیچ نپرسی کجاست
آنکه دلش برده‌ای، نزد تو نام آشناست؟

ای همه هستی من ، نزد تو من کیستم؟
با همه بیگانه‌ام، با تو ولی نیستم

این دل بیمار را ، گاه سلامی بده
مرهم جانم تویی ، ذکر مدامی بده

محرم رازت بدان ، این دل آشفته را
با دم عیساییت ، زنده کن این مرده را

نبض حیاتم تویی ، گاه برایم بزن
ای پسر فاطمه ، گاه صدایم بزن

گر تو صدایم کنی ، نیک بخوانی مرا
سوی بقا میبرد ، عالم فانی مرا

عالم فانی رهی‌ست ، سوی گلستان تو
مست شکوفاییم ، دست به دامان تو

در طلب خویشم و ، فارغم از این جهان
ای همه آمال من ، نام مرا هم بخوان

شاعر : الهام عارف‌پور

این نام‌ها در این شب ضربت چه ‌آشناست
بعد از «علی» زعامت ما دست «مجتبی‌»ست

شاعر : الهام عارف‌پور

جان نثارانیم با فرمان سید مجتبی
غرق ایمانیم با فرزندی از آل عبا
مرد مِیدانیم ، آماده برای یاریَت
نسل سلمانیم ما لبیک ای نور خدا

شاعر: الهام عارفپور

دلیل بود و نبودم ، تویی تمام وجودم

چه می شد آخر اگر من ، کمی به رنگ تو بودم

چه می شد این دلِ زارم ، فقط برای تو میزد

چه می شد عشق بیاید ، دل از هوس بِگُریزد

مرا نگاه کن آقا ، دلم قرار ندارد

مرا ببخش اگر این دل ، هوای یار ندارد

اگرچه غافلم از خود ، اگرچه غرق گناهم

به سویت آمدم آقا ، که یاری از تو بخواهم

میان مرگ و حیاتم ، میان دردم و درمان

نگاه کن به من آقا ، ز من تو روی نگردان

هبوط کرده ام اینجا ، مرا به خود برسانم

گذشت نیمی از عمرم ، مگر چقدر جوانم

تو شاهدی که بریدم ، از آنچه هستم و بودم

دلیل بود و نبودم ، تویی تمام وجودم

شاعر : الهام عارف پور

 من دلم دریاست اما گاه طوفان می شود

یاد تو می آید و آرامِ این جان می شود

در سیاهی ماندم اما خوب میدانم که ماه

گاه نزد آسمانِ صبح، مهمان می شود

یک نفر از سایه ها می گفت و من آموختم

نور هم گاهی میان ابر ، پنهان می شود

زندگی سخت است اما بی تو بودن سخت تر

با تو اما مرگ هم زیبا و آسان می شود

دست هایم گرچه خالی خوب میدانم ولی

ابر می آید در این صحرا و باران می شود

من در این دنیای فانی عاقبت آموختم

هرکسی از عشق دور افتد پریشان میشود

یک قدم تا خالقت بردار ، تا باقی شوی

هرکس از خود بگذرد، عامل به قرآن می شود

شاعر : نهاندل

مثل نوری که بتابد بر آب

قلب هم می شکند

چه گرفته‌ست هوا

کاش باران بزند

کاش باران بزند …

همه جا پر شود از عطر زمین

به چه می اندیشی؟!!!

نزد یارت بنشین

دل به دریا بزن اینجا همه صحراگردند

همه چی خوب شود دور خدا می گردند

عشق آن است که طوفانزده باشد کشتی

قصه را از تو بپرسند و بگویی که به دنبال خودت می گشتی

چون خدا نزدیک است

و تو اما دوری …

ماه زیبای دل من، تو چرا مهجوری؟

آه تقصیر من است

مانده ام پشت حجاب

چون که دل می شکند

مثل نوری که بتابد برآب

شاعر : نهاندل

راه حاج قاسم

دل من خوب بلد بود کجا پر بکشد
گرچه گفتند همه جای تو در آنجا نیست
دل من عاشق پروانه شدن بود ولی
همه گفتند : امیدی به شقایق ها نیست
همه گفتند و صداها به هم آمیخته شد
دل بی تاب من اما به کسی گوش نداد
داد از این عشق که بدجور خرابم کرده
وای بر منزل فانی که ز چشمم افتاد
حاج قاسم، تو در این خاک، نشانم دادی
شاپرک های بهشتی دل دریا دارند
دیدن روی تو در خواب، چه بی تابم کرد
چشم های من از آن لحظه فقط می بارند
حاج قاسم تو که سردار شدی اما من
نگرانم که مبادا بشوم سرگردان
نکند دل به کسی غیر خدا بسپارم
عطر گل های بهشتی به مشامم برسان
حاج قاسم من از این فاصله ها میترسم
حق دل نیست چنین درد عمیقی بکشد
همه گویند که راه تو غلط بود ولی
دل من خوب بلد بود کجا پر بکشد

شاعر : نهاندل

قاسم شوید

آری نگاه کن به جهانی که رو به روست

آری نگاه کن که گلی شد فدای دوست

آری نگاه کن که نگاهت مقدس است

این انقلاب ، جلوه ای از ذات اقدس است

آری نگاه کن به شهیدان انقلاب

یاران با بصیرت فرزند بوتراب(عج)

آنانکه طعم خاک چشیدند و پر زدند

آنانکه همچو قاسم دوران به خط زدند

سردار ما چقدر فریبنده دیده شد

شاید که پرده روی حقیقت کشیده شد

این دیده نه ، به چشم مسلح به چشم دل

دیدی اگر چنین ، به خدا می شوی خجل

سردار بود و گفت که سرباز رهبرم

خود مرد بود و گفت که فرزند رهبرم

سردار آسمانی اسلام دیدنی است

اما چنین گلی مگر از باغ چیدنی است؟

وقتی که بود ، جان خودش را فدا نکرد؟

جان را فدای امر #ولی_خدا نکرد؟

او حافظ حکومت اسلام بود و هست

تا دشمن ایستاده مگر می شود نشست؟

وقتی که کل جامعه مشغول خواب بود

او در عراق ، حافظ اسلام ناب بود

خون شهید معجزه ها دارد عاشقان

پس می شود مگر که نباشد میانمان

سردار آسمانی اسلام بود و هست

تنها علم به دست سپهدار دیگرست

این بیت آخر و بروم از حضورتان

قاسم شوید ، شیعه غریب است در جهان

شاعر : نهاندل

شعر « باور ندارم»

ای آنکه یادت در دلم همواره باقیست

ای آنکه غفلت از تو راز بی قراریست

عشق تو احیا کرده روح مرده ام را

آباد می خواهی جهان دیگرم را

دنیای عاشق ها سر و سامان ندارد

سهمی از اقیانوس بی طوفان ندارد

درمان این دنیای بی سامان تو هستی

ظلم و بدی فانی و بی پایان تو هستی

بی تو دلم میگیرد و حالم خراب است

آزادگی یا بردگی یک انتخاب است

بگذار تا سردار میدان تو باشم

از تو بدانم تا پریشان تو باشم

آری خداوندا ندارم جز تو یاری

پایان نمی گیرد چرا این بی قراری

تاوان سنگینی است این دنیا برایم

می خوانمت دیگر نمیدانم کجایم

جز عشق تو چیزی درون قلب من نیست

غیر از تو جای هیچ کس در قلب من نیست

هر جای دنیا باشم آن جا بی تو سرد است

گرمای عشق تو مرا دیوانه کردست

بگذار یادت باشم ای پروردگارم

من هیچ کس را غیر تو باور ندارم

دنیا غریب است و تو تنها آشنایی

ای داستان ناتمام من کجایی

شاعر : نهاندل