ماهی
 

تالاپ و تالاپ یه ماهی

چه خوشگله الهی

 برقای پولکاشو

چه چشمای سیاهی

وای که چقد زرنگه

هی میره اینور اونور

دنبال راه دریاس

هی میگه از کدوم ور؟

براش غذا میریزم

با دهنش میگیره

خونه ش میون آبه

بیرون بیاد میمیره

مثل منه نگاش کن

قیافه شو نمیگم

این که فقط تو دریا

زندگی داره میگم

خدا شبیه دریاس

منم شبیه ماهی

جدا نباید بشم

از خدا حتی گاهی

 شاعر : الهام عارف پور

مجرم منم

آه ای پلاک گردنم ، آتش نباشی بر تنم

نزد خدا روز بلا ، شاهد تویی مجرم منم

باید در این عالم کمی ، ابلیس را اغوا کنی

مجنونِ جانم می شود آتش ، اگر لب وا کنی

از جوششِ من آگهی ، پا در رکابم می نهی

تا مرز جنّت آمدم ، اذن دخولم می دهی ؟

سجاده ی رنگینِ من ، بیتِ ستون دین من

از راز شب هایم بگو ، ای شاهد آمین من

افتاده بودم مست و تو ، بردی مرا تا بندگی

دیدم مددکار منی ، حیف است عمری بردگی

مدیون دنیا می شود ، هر آنکه شد دندان لق

محشور کن روزی مرا ، با شاهدانِ راه حق

قاری قرائت می کند ، آیات قرآن مرا

ای مونس تنهاییم ، آزاد کن جان مرا

با کفر می خواندم تو را ، با عشق ماندی در دلم

ای آخرین امّید و ای ، میزان حق و باطلم

ماهِ بنی هاشم مرا ، یک روز آدم می کند

روز قیامت سرخوشم ، چون یار یادم می کند

شاعر : نهاندل

به اندازه ی بخشش

می توانی تو به اندازه ی بخشش باشی

و به پهنای شبی بارانی

چه قدیمی شده ام درد مرا می دانی

باورت می شود این تنهایی ؟

ماهِ تنهای شبِ من به کجا می تابی ؟

به همان جا که هنوز

غربت باران هست

دلِ تنهایی هست

گوش کن می شنوی ؟

یک نفر این جا هست

جمعه ها حال مرا می دانند

تو بگو چند نفر بی خبر از باران اند ؟

همه هم پیمان اند ؟

سرخی مغرب جمعه همه را می بیند

منتظر راز غریبیِ تو را می داند

و خدا نام تو را می خواند

دلِ من گرچه سیه با تو ولی می ماند

و من اکنون همه جا حیرانم

گرچه ره می دانم

در پی بارانم

من گناهانم را

می کنم نقّاشی

حضرت خوبی ها…

می توانی تو به اندازه ی بخشش باشی ؟

شاعر : نهاندل

اما نشد

سایه ای خواست ببیند نور را اما نشد

چشمه ای خواست که دریایی شود اما نشد

ماه می خواست که تنها لحظه ای غایب شود

یک نفر خواست که از غیبت برون آید نشد

سال ها در انتظارِ ما بماند و برنگشت

باز از این اعمال بد روز ظهورِ ما نشد

یک نفر هم فکر آزادی از این دنیا نبود

در میان ملت ما هم کسی یارش نشد

آسمان در حسرت ماهی جدید آهی کشید

آهِ او آهسته بود و شهر طوفانی نشد

خلوت شب ها نشان از غربت او می دهد

خواستم عهدی ببندم با خدا اما نشد

با خدا باشی چه بد باشی و خوب ، او عاشق است

آدمی یک دل نبود و لحظه ای عاشق نشد

چشم خود را بستم و راهی شدم تا سادگی

گفتم آسان می شود دیوانگی اما نشد

شاعر : نهاندل

فریاد دل ما

نکند در شب تاریک رهایم بکنی

ز دلِ تنگِ من آقا تو جدایم نکنی

نکند لطف شما شامل حالم نشود

روز برگشتنتان حاصل فالم نشود

دیدی آقا چقَدَر از سحر جمعه گذشت

این دلِ عاشق من لایق دیدار نگشت

از زمان حضرت مهدی گله داریم بیا

حافظ دین و پناهنده به غاریم بیا

العجل ای تو که مولای یتیمان شده ای

خانه ی ما چه بدی داشت که پنهان شده ای

به فدای تو همه جان و همه بودنِ من

تو نباشی به خیال است همه آسودنِ من

تو نباشی چه کنیم آب به دریا نرسد

یک نفر نیست به فریاد دل ما برسد ؟

تو نبودی و من از ظلمت شب ترسیدم

لااقل کاش شبی خواب تو را می دیدم

شاعر : نهاندل

در عمل

گرچه غیبت امتحانی ساده نیست

هر کس از مهدی گذشت آزاده نیست

باورِ تنگ و دلِ تنگ و درنگ

زندگی هامان دوباره مانده لنگ

ما که در دنیا و دین سرگشته ایم

تا کجا دنبال مولا گشته ایم ؟

ما که در رفتار خود وا مانده ایم

حتما از یاری به او جا مانده ایم

بی مدد در دین مُردّد می شویم

از دوراهی های دل رد می شویم

عاشقی را ذکر لب ها می کنیم

در عمل اما خطا ها می کنیم

هیچ پرسیدیم امامِ ما کجاست ؟

او که شب ها گریه هایش بی صداست

نام مهدی ذکر لب هامان شده ؟

راه مهدی راه دل هامان شده ؟

با دعای عهد ما آخر چه شد ؟

یک نفر سرباز مولامان نشد ؟

تیره روزی های ما از غیبت است

تیرِ ما بر جانِ مولا مان نشست

شاعر : نهاندل

دیواری ندارم

من استعداد گل بودن ندارم

مثالی کهنه ام فعلی ندارم

شبی آشفته پلکی خسته بیدار

من عطر خیس باران را ندارم

به تقدیرم بگو تفسیر مبهم

من از خاکم گُلی اما ندارم

بگیر آرام دستم را خدایا

که بعد از مردن آغوشی ندارم

خدایا حس خوبی بود پرواز

برای من که بال و پر ندارم

چرا باز از سراشیبی پریدم

نفهمیدم که روحی از تو دارم

خدایا متهم باشم تو قاضی

به رحم بی مثالت چشم دارم

چنان مست گنه بودم که اکنون

هوا سرد است و دیواری ندارم

شاعر : نهاندل

احساس اشتباهی

راز شکستن من ، آهنگ عاشقانه

نامی بر او نهادم ، احساس اشتباهی

زیباتر از خدا را ، هرگز ندیدم اما

او را نگاه کردم ، احساس اشتباهی

امروز در تب این ، فردا فدای آنم

مرزی ندارد این دل ، احساس اشتباهی

رمان عاشقانه ، بیداری شبانه

بی حالی دمِ صبح ، احساس اشتباهی

آغوش گرم و بوسه ، راز سکانس حذفی

دیوانگی و پوچی ، احساس اشتباهی

امشب ببار باران ، آتش گرفته جانم

از عشق بی نصیبم ، احساس اشتباهی

از عشق تو بریدم ، بیهوده بودم عمری

حالا مرا ببخش از ، احساس اشتباهی

بی کار و پر گناهم ، پر کار و بی گناهی

راز شکستن من ، احساس اشتباهی

شاعر : نهاندل

تعطیل فرج

ما ساده نبودیم ولی غربی ها

تخریب تفکر خدایی کردند

تحمیل تمدن سیاهی کم بود

تدبیر برای بی حیایی کردند

از داغی این تب تباهی روزی

تجویز شراب الکل و قلیان کردند

تا ترجمه کردیم هدف هاشان را

تهدید به جنگ و حمله بر ما کردند

تا قدرت و اقتدار ایران دیدند

از ترس سقوطشان ترور ها کرند

از رشد شمار مسلمین ترسیدند

مانع شده و لواط را مد کردند

در سنت ازدواج بی نظمی شد

مار و سگ و گربه همدم ما کردند

دل تشنه ی آزادی غربی ها گشت

آن روز که ماهواره را رو کردند

گفتند حواسشان به ما هست ولی

با دیدن موشکی تشنج کردند

ما هرچه به شیعیان از آن ها گفتیم

گفتند دروغ است و تجمع کردند

تاریخ دوباره غرق یک جریان شد

تا تفرقه بین دو مسلمان کردند

روزی که از این جنگ ضرر ها دیدیم

اصلا چه توجهی به ما می کردند ؟

ای شیعه که تعجیل فرج می خواهی

بودی تو که تعطیل فرج می کردند ؟

شاعر : نهاندل

بی بال و پر

اَستَغفِرُکَ که بی تو از راه تو جا ماندم

از این که نمازِ بی توجه به تو می خواندم

استغفرکَ از این که در شوق گنه بودم

شرمنده خدا که بی تو گم کرده ی ره بودم

اما تو خدای من و من بنده ی تنهایت

بیچاره و مسکینم و محتاج سخن هایت

ویران شده حالِ منِ ویرانگرِ حالِ تو

می ترسم از اینجا نرسم من به وصال تو

می ترسم از آن لحظه که پرواز مرا خواهی

بی بال و پرم بینی و در لذت گمراهی

با توبه بر آنم که مرا بال و پری باشد

شاید که همین جمعه از آقا خبری باشد

بی تاب ظهورش شدم این درد ، فراگیر است

در بی خبری مانده ام این جمعه چه دلگیر است

با نیمه ی عمری که تلف کردم از این غفلت

خطّم زده ای شاید و ترسم ندهی مهلت

تنها تو خدایی و به غیر از تو که را دارم ؟

مولا که نیاید دل خود را به که بسپارم ؟

شاعر : نهاندل