دوستی با دشمن

حلم شتر چنان که معلوم است ، اگر طفلی مهارش گیرد و صد فرسنگ بَرَد ، گردن از متابعتش نپیچد ، اما اگر درّه ای هولناک پیش آید که موجب هلاک باشد و طفل آن جا به نادانی خواهد شدن ، زمام از کفش در گسلاند و بیش مطاوعت نکند که هنگام درشتی ملاطفت مذموم است. و گویند : دشمن به ملاطفت دوست نگردد بلکه طمع زیادت کند.

کسی که لطف کند با تو خاک پایش باش

وگر ستیزه برد در دو چشمش آکن خاک

سخن به لطف و کرم با درشتخوی مگوی

که زنگ خورده نگردد به نرم سوهان پاک

ترجمه :

شتر انقدر صبر و بردباری داره که اگه حتی یه بچه هم افسارشو بگیره و چندین کیلومتر راهش ببره ، بازم راه میره و از بچه اطاعت می کنه. اما اگه یهو برسه به یه دره ی وحشتناک که میدونه اگه بیفته توش میمیره، دیگه از بچه اطاعت نمی کنه و هرچقدرم بچه تلاش کنه که شتر رو حرکت بده ، اون شتره دیگه حرکت نمی کنه و جلو نمیره. چون نمیشه با کسی که میخواد تو رو به کشتن بده مهربون بود و حرفشو گوش کرد. میگن که اگه به دشمن محبت بکنی، دوستت نمیشه بلکه ازت می خواد که همه چیزتم در اختیارش بذاری.

اگه کسی بهت محبت کرد تو هم همه چیزتو فداش کن ولی اگه باهات دشمنی کرد طوری رفتار کن که دیگه جرئت نکنه باهات دشمنی کنه. از آدم زورگو و بداخلاق انتظار نداشته باش که بخشنده و مهربون باشه. آهن یه جور فلزه و به خاطر همینم وقتی که دچار زنگ زدگی میشه فقط باید با یه فلز دیگه « یعنی سوهان » زنگشو برطرف کرد.

 کجا حرف؟ کجا سکوت؟

نادان را بِه از خاموشی نیست، وگر این مصلحت بدانستی نادان نبودی.

چون نداری کمال فضل آن بِه

که زبان در دهان نگه داری

آدمی را زبان فضیحه کند

جوز بی مغز را سبکساری

***

خری را ابلهی تعلیم می داد

بر او بر صرف کرده سعی دائم

حکیمی گفتش ای نادان چه کوشی؟!

در این سودا به ترس از لوم لایم

نیاموزد بهایم از تو گفتار

تو خاموشی بیاموز از بهایم

ترجمه :

آدمی که چیزی رو نمی دونه بهتره که سکوت کنه و حرفی نزنه. اگه اون آدم می فهمید که سکوت کردن به نفعشه و به خاطر همینم حرف نمی زد، اونوقت مردم نمی فهمیدن که اون آدم هیچ چیزی رو نمی دونه و به خاطر همینم بهش نمی گفتن نادان.

اگه درباره ی چیزی آگاهی و دانش نداری بهتره که حرفی نزنی. چون اگه حرف بزنی، بی سوادیت معلوم میشه و آبروت میره. مثل گردو که اگه وزنش سبک باشه مردم می فهمن که توش مغز گردو نیست و اونو نمی خرن، آدمم اگه چیزی رو ندونه و دربارش حرف بزه، مردم می فهمن که تو سرش خالیه و مغز نداره و به خاطر همینم آبروش میره و دیگه کسی بهش محلش نمیذاره.

یه آدم نادون، هی تلاش می کرد به خرش حرف زدن یاد بده ولی خره یاد نمی گرفت حرف بزنه. یه آدم آگاه و حکیمی میاد پیشش و میگه ای آدم نادون! آخه این چه کاریه که داری انقدر براش تلاش می کنی؟!! حداقل از آدمایی که به خاطر این کار سرزنشت می کنن بترس. این حیوون از تو حرف زدن یاد نمی گیره ولی تو حرف نزدن رو از این حیوون یاد بگیر.

صبح و ظهر و شب صدایی مهربان

میبرد دل را به سوی آسمان

با صدایش غرق رحمت میشوم

غرق دریای محبت میشوم

میکشانم جسم خود را سوی آب

تا بداند نیست دنیا جز سراب

دست و روی و پا و سر را با وضو

میسپارم در مسیر راه او

مینهم سجاده ام را در اتاق

رو به او می ایستم با اشتیاق

گوش جانم را به قلبم میدهم

با خودم میگویم ای جان دلم

لحظه ای از این جهان بیرون بیا

سوی او دلداده و مجنون بیا

بنده‌ی خاک و اسیر تن نباش

پیرو شیطان و اهریمن نباش

سجده کن تا غرق زیبایی شوی

پیش چشم او تماشایی شوی

او خدایی میکند تو بندگی

چند رکعت عاشقی دلدادگی

هر نمازی قصه‌ای از مهر اوست

میروی آرام در آغوش دوست

شاعر : الهام عارف‌پور

توفیق عاشقی

قلبم برای توست یقینم برای توست

ذهنم ولی پر است از افکار نادرست

عمر مرا به نقش گنه مُرتَسَم نکن

من تازه عاشقت شده ام بی کسم نکن

نشکن دل مرا تو خدای منی و بس

چشمان من ندیده به غیر از تو هیچ کس

شادم از این جهت که خریدار من تویی

تنها پناه لحظه ی دشوار من تویی

شادم از این جهت که تو را دارد این دلم

مهر تو مانعیست بر اعمال باطلم

یک روز خالصانه ریاکار می شوم

آری ببین مرا که گنهکار می شوم

توفیق عشق را همه جا جار میزنم

هر شب سری به منزل احرار می زنم

بگذار عاشقانه بخوانم برای تو

بگذار تا همیشه بمانم برای تو

من تازه عاشقت شده ام دوست دارمت

روح تو زنده کرده مرا تا بخوانمت

مرگ و حیات من همه بر روی آب بود

پارو شکسته بود و هوا هم خراب بود

غیر از تو هیچ کس به من انگیزه ای نداد

مقصد نداشتم هدف تازه ای نداد

دنیای من شدی تو تمنای من شدی

تنها امید این دل تنهای من شدی

سخت است از تو دور شدن ابتدای راه

بگذار تا کنار تو باشم مرا بخواه

من تازه عاشقت شده ام خوب می شوم

یک روز در حریم تو محبوب می شوم

می گویم از تو سمت تو پرواز می کنم

خاکم ولی برای تو اعجاز می کنم

مقصود من تویی به کجا رو بیاورم

من بی تو بی قرارم و پوچ است باورم

پرواز سهم شاپرک پرشکسته نیست

اما برای من ره پرواز بسته نیست

بگذار تا برای تو باشم خدای من

احمد پیمبرم و علی مقتدای من

شاعر : نهاندل

هدف از این بازی : آموزش مفهوم اتحاد

نکته: اسم بازی رو به بچه ها نگو چون به نتیجه ی بازی پی میبرن.

روش بازی:

چند حرف از حروف الفبا رو روی تابلو بنویس. بچه ها باید تکی تکی باهاشون کلمه بسازن و بعد از سه دقیقه، تعداد کلمات رو گوشه ی کاغذشون بنویسن.

حالا حروف رو عوض کن و بچه ها رو به گروه دو نفره تقسیم کن و همون مراحل قبلی رو برو.

دوباره حروف رو عوض کن و اعضای گروه رو بیشتر کن. مثلا گروه 4 یا 5 نفره و مجددا همون مراحل رو تکرار کن.

در آخر، تعداد کلماتشون رو به ترتیب مراحل، روی تابلو بنویس و بدون اینکه بخوای چیزی از نتیجه ی بازی، این سوال رو ازشون بپرس:

بچه ها الآن چه اتفاقی افتاد؟ چرا تعداد کلماتتون هر بار بیشتر شد و نتیجه، بهتر از قبل شد؟ «گفتگو کن»

 پول یا هنر

حکیمی پسران را پند همی داد که : جانان پدر! هنر آموزید که ملک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر در سفر بر محل خطر است. یا دزد به یک بار ببرد یا خواجه به تفاریق بخورد. اما هنر چشمه ی زاینده است و دولت پاینده. وگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد ، که هنر در نفس خود، دولت است؛ هر جا که رود قدر بیند و در صدر نشیند؛ و بی هنر لقمه چیند و سختی ببیند.

ترجمه :

سعدی میگه یه دانشمندی پسرای خودشو نصیحت می کنه و میگه که عزیزان پدر ! یه هنری ، یه کاری رو یاد بگیرید چون نمیشه به پول و ثروت دنیا اعتماد کرد. مثلا وقتی میرین مسافرت، پول و ثروتتون به خطر میفته. ممکنه دزد اونا رو بدزده یا این که خودتون آروم آروم از پولتون استفاده بکنید و تموم بشه.

اما کار و هنر مثل یه چشمه می مونه که همیشه در حال جوشیدنه. اگه یه آدمی که هنر یا کاری رو بلده ، فقیر بشه و پولشو از دست بده ناراحت نمیشه چون هنرشو از دست نداده. می تونه دوباره از هنرش استفاده بکنه و پول در بیاره. هر جا که بره قدرشو می دونن و بهش احترام میذارن. ولی آدمی که هیچ هنر و کاری رو بلد نیست اگه فقیر بشه و پولشو از دست بده با سختی می تونه دوباره پول در بیاره.

سلام حضرت مهدی

سلام عزیز زهرا

هوای گریه دارم

دلم شکسته آقا

دنیا اسیر درده

حال خوشی نداره

تا وقتی برنگردی

خسته و بی‌قراره

با اینکه دنیا هر روز

باید بشه قشنگتر

خراب میشه به دستِ

آدمای ستمگر

بدون هیچ گناهی

میکشن آدما رو

نمیذارن هیچ کسی

بره راه خدا رو

خسته‌ی دردیم آقا

دیگه وقت ظهوره

حضرت مهدی بیا

وقت طلوع نوره

بیا که صلح و شادی

بشه نصیب دنیا

رو دل هامون بباره

بارون لطف خدا

بیا و با حضورت

مرهم دل‌ها بشو

تو آخرین امیدی

حاکم دنیا بشو

شاعر : الهام عارفپور

« حسرت برای امکانات بهتر »

یک بار یکی از راننده ها که ماشین کهنه و کارکرده ای زیر پایش بود ، از کوره در رفته و نسبت به این ماشین هایی که به سپاه می دادند اعتراض می کرد، حتی کمی هم ناسزا گفت.

می گفت :« شما ماشین های سالم و تر و تمیز رو میدین به کسای دیگه و ما باید با این ابوقراضه ها سر کنیم.»

آقا مهدی وقتی حرف های او را شنید حسابی ناراحت شد و توی جمع شروع کرد با آن راننده صحبت کردن و می گفت :

« می دونی چیه؟ بدبختی ما از همین جاست که شروع میشه. تا دیروز می زدیم توی سر طاغوتی ها و اسراف کار ها و زیاده خواه ها و کسایی که دنبال پول و مادیاتن که چرا مثل ما نمیشین، حالا توی سر خودمون می زنیم که چرا مثل اونا نمی شیم. تا دیروز می گفتیم که همه حفظ بیت المال و قناعت و پاکیزگی و ایثار رو سرمشق خودشون قرار بدن ، اما حالا توی سر خودمون می زنیم و میگیم که چرا ما نباید از ماشین های مدل بالا استفاده کنیم یا چرا از بیت المال استفاده ی کافی رو نبریم.»

در آخر هم گفت :« برادرجان ! این ره که تو می روی به ترکستان است. باید با همین ماشین سر کنی و ماشین دیگه ای نداریم.»

با صحبت های آقا مهدی ، راننده سرش را پایین انداخت و رفت پی کارش.

منبع : کتاب نمی توانست زنده بماند . به کوشش علی اکبری . راوی قهرمان زارع . صفحه39

« اطاعت از دستورات »

به دستور او ، روی کیلومتر شمار ماشین های لشکر علامتی زده شده بود که برای مشخص کردن سرعت مناسب در حرکت بود.

در این علامت ها که هنوز هم روی ماشین هایی که از آن زمان به جا مانده هست، روی کیلومتر شمار ها سه رنگ سفید و زرد و قرمز زده شده بود.

تا شصت کیلومتر با رنگ سفید ، از شصت تا نود با رنگ زرد و از نود به بالا با رنگ قرمز مشخص شده بود.

آقا مهدی خیلی روی این قضیه حساس بود.

یک بار که در جاده منتظر ماشین بود، یکی از ماشین ها که اتفاقاً از ماشین های لشکر هم بود، ایشان را سوار می کند.

سرعت ماشین بیش از حدِ مجاز بوده. آقا مهدی به راننده تذکر می دهد که :« فرمانده لشکرتون دستور داده تند نرین ، شما چرا انقدر تند میری؟»

راننده می گوید :« فرمانده لشکر گفته ؟» و بعد از این که با زدن دنده چهار ، سرعت ماشین را بیشتر می کند، می گوید :« این هم به عشق فرمانده لشکر.»

وقتی نزدیک مقر لشکر می شوند، راننده می بیند که همه به آقا مهدی احترام می گذارند. از او می پرسد :« تو کی هستی که انقدر همه بهت احترام می ذارن؟»

آقا مهدی جواب می دهد :« همونی که به عشقش زدی دنده چهار.»

راننده دستپاچه می شود و نمی داند چه بگوید و چه بکند که آقا مهدی او را نصیحت می کند و از او می خواهد که به دستورات احترام بگذارد.

منبع : کتاب نمی توانست زنده بماند . (راوی : قهرمان زارع). به کوشش علی اکبری . صفحه47

 علت منفور بودن عقرب

در تصانیف حکما آورده‌اند که کژدم را ولادت معهود نیست چنان که دیگر حیوانات را، بل احشای مادر را بخورند و شکمش را بدرند و راه صحرا گیرند و آن پوست‌ها که در خانه کژدم بینند اثر آنست. باری این نکته پیش بزرگی همی‌گفتم، گفت دل من بر صدق این سخن گواهی می دهد و جز چنین نتوان بودن در حالت خردی با مادر و پدر چنین معاملت کرده‌اند لاجرم در بزرگی چنین (مقبلند و محبوب=تحریف شده )

پسری را پدر وصیت کرد
کای جوان بخت یادگیر این پند
 
هر که با اهل خود وفا نکند
نشود دوست روی و دولتمند

ترجمه :

سعدی میگه دانشمندان زیادی گفتن که عقرب مثل حیوونای دیگه به دنیا نمیاد. زمانی که می خواد به دنیا بیاد اول هرچی که توی شکم مادرشه رو می خوره و مادرشو می کشه و بعد به دنیا میاد. اینو به یه دانشمند دیگه ای میگه و اون دانشمند هم میگه بله درسته و به خاطر همینه که انقدر مورد تنفر مردمه. چون با مادرش چنین رفتاری میکنه.